Over Natuurbehoud
Natuurbehoud is voor mij niet alleen een moreel imperatief—het is een daad van diepe aandacht.
Australië herbergt enkele van de meest kwetsbare en buitengewone soorten op aarde, en toch blijft het een van de minst geobserveerde. Minder dan 1% van de Australiërs kijkt actief naar vogels, en nog minder nemen deel aan formele burgerwetenschap.
Zonder vastlegging heerst stilte. Zonder observatie verdwijnen soorten ongezien.
Een vogel documenteren is zijn bestaan bevestigen. Zijn aanwezigheid waarnemen is zijn verdwijnen weerstaan.
In een tijd van ecologische ontbinding geloof ik dat zacht getuigen—stille, volgehouden, obsessieve observatie—zo radicaal kan zijn als protest.
Elke notitie, elk beeld, elk verslag wordt deel van een groter gesprek: een gesprek dat zegt, wij waren hier; wij hebben dit gezien; het deed ertoe.
Als ik je heb geïnspireerd om bij te dragen
Lees mijn blogposts over het belang van natuurbehoud en vogelspotten voor beginners.
Van Procedure naar Aanwezigheid
Ik ben een leerling van systemen—juridische, medische, ecologische—en van de stille manieren waarop zij beginnen te rafelen.
Ik behaalde een Bachelor of Arts in Recht en Samenleving, en studeer nu Advanced Nursing aan de Universiteit van Sydney.
Maar diploma’s zijn slechts fragmenten van wat mij gevormd heeft.
Ik ben opgegroeid met een langzaam ontwaken voor onrecht, en beweeg nu door de nasleep ervan—herstellend waar ik kan, getuigend waar ik moet.
Mijn dagen splitsen zich tussen fluorescerende gangen en de stilte van wetlands bij dageraad, en in de rust daartussen schilder ik. Ik leg vast. Ik herinner.
Wat begon als een gebaar van herstel—vogels registreren om de tijd te markeren tijdens slapeloze nachten—werd een toewijding aan aanwezigheid.
Ik schrijf waar systemen falen.
Ik observeer waar herstel begint.
Mijn werk is deels veldnotitie, deels ritueel: het moment waarop een vogel verschijnt, de pauze voordat hij wordt benoemd, het stille weten dat daarop volgt.
Ik voel me aangetrokken tot de ecologie van gevoel—hoe verdriet zijn spiegel vindt in het landschap, hoe soorten hun singulariteit behouden, hoe tederheid kan leven in data.
Deze ruimte is een archief van wat zich verzet tegen classificatie: zeldzame dwaalgasten, onopgeëiste stilte, het delicate werk van opmerkzaamheid.
Het is geen archief van conclusies.
Het is een thuis voor aandacht.
Dank je dat je dit hebt gelezen.
Dank je dat je bent gebleven.
Laat je inspireren
