Dit is geen traditionele natuurschrijverij.

 

Geen veldgids, al vind je hier sporen en spraak.

Geen persoonlijk essay, al weeft herinnering zich door elke bladzijde.

Niet wetenschappelijk in de strikte zin—maar alles hier is geworteld in aandacht, vastlegging en oprechte waarheid.

 

Dit is een vorm die ik ben gaan zien als intiem veldwerk:

Een samensmelting van ecologische waarneming, innerlijke aanwezigheid en literaire reflectie.

 

Elke notitie begint met wat tastbaar is—soorten, locatie, weer, gedrag.

Maar dat is slechts de oppervlakte.

Onder die laag vind je wat de ontmoeting wakker maakte: herinnering, rouw, de gedachten die vlak voor het eerste licht komen, en de stille terugkeer van verwondering.

Dit zijn veldnotities geschreven met een lens in de ene hand, en een verrekijker in de andere.

 

Ik schrijf in de marges waar wetenschap en verhaal elkaar ontmoeten.

Want sommige soorten herken je alleen aan de gevoelens die ze in je achterlaten.

 

Dit is een plek voor de stille dingen:

• Vogels die zelden worden gezien

• Gevoelens die zelden woorden krijgen

• Momenten die zelden worden vastgelegd, omdat niemand dacht dat ze ertoe deden

 

Als je ooit die zachte roep hebt gevoeld om de levende wereld dieper te begrijpen—

niet alleen om haar te zien, maar om even werkelijk bij haar te blijven—

dan hoor je al thuis in dit verhaal.